ನಿರೀಕ್ಷೆ...

ಬಸ್

“ಎಷ್ಟೇ ಬೇಗ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟರೂ ಐದು ನಿಮಿಷ ಆಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಆಗಿಯೇ ಬಿಡತ್ತೆ ಹಾಳಾದ್ದು.” ಗೊಣಗುತ್ತಲೇ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದರು ಅನಿತಾ. ಹತ್ತಿರ ಬಂದವರೇ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಸು ನಕ್ಕು “ನೋಡು ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಗ ಬಿಸಿಬೇಳೆಭಾತ್ ಬೇಕೆಂದ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನಿನಗೂ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಬಿಸಿಬೇಳೆಭಾತ್ ಇಷ್ಟ ಅಲ್ವ ? ಅದ್ಕೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಡಬ್ಬಿಗೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಬಂದಿದೀನಿ ತಗೋ. ಹಾಗೆ ಕವರ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೋಡುಬಳೆನೂ ಇದೆ ಟೈಮಾದಾಗ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕ್ಕೊ” ಎಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟರು.
ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ರಿ ಎನ್ನತ್ತಾ ಬಂದ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ “ಏನ್ರೀ ಮೇಡಂ ಇವತ್ತು ಲೇಟು. ಎಲ್ಲ ಆರಾಮ ತಾನೆ. ದೇವಯ್ಯ ಪಾರ್ಕ್ ಹತ್ರ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ರಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಫ್ರಂಡ್ ಅವರು ಎರಡುದಿನದಿಂದ ಬರ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲ.” “ಹಾಂ. ಹೌದಪ್ಪ ಅವರ ಮನೇಲೇನೋ ಫಂಕ್ಷನ್ ಅಂತೆ ಇನ್ನೆರಡು ದಿನ ಬರೋದಿಲ್ವಂತೆ” ಎಂದರು ಅನಿತಾ.
ಹಾಗೆ ಒಂದು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸ್ಟಾಪ್ ಹೋಗುವುದರೊಳಗೆ ಬಸ್ ಪೂರ್ತಿ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಪಿಎಚ್ಎಸ್ ಆದದ್ದರಿಂದ ದಿನವೂ ಅದೇ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಓಡಾಡುವುವರು ಹಲವರಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಪಾಳಿಯಿದ್ದಾಗ ಆಗಾಗ ನಾನು ಅವರ ಜತೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸಂಜೆ ಬರುವಾಗಲೂ ಅನೇಕರು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ತರಕಾರಿ ಹಿಡಿದ ಕೆಲವರು, ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ಮುಂದೆ ಸಂಜೆ ತರಕಾರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರತ್ತೆ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ. ರೀ ನೀವು ತಗೊಳೋವಾಗ ನನಗೂ ತಂದುಬಿಡಿ ಎನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದರು. ಹಾ ಅದರಲ್ಲೇನು ತರೋಣವಂತೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ ಬಸ್ ಬರಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ವಾಹನವಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಾದರೆ ಮನೆಯ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ, ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಬಾಸಿನ ಇಲ್ಲಾ ಆಫೀಸಿನ ಕಿರಿಕಿರಿ ಫ್ರಸ್ಟ್ರೇಶನ್ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಚರ್ಚಿಸುವ, ಬಗೆಬಗೆಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಂದ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ, ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾತುಕತೆಯಾಡುವ, ಎಲ್ಲ ವಯೋಮಾನದ ಗೆಳತಿಯರು ಸೇರುವ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದೊಂದು ಬಾರಿ ಬಸ್ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರಂತೂ ಹಳಹಳಿಸುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರಾದರೂ ಬರದೇ ಇದ್ದರೆ ಗುರುತಿಸಿ ಅರೆ ಅವರು ಬಹಳದಿನದಿಂದ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಏನಾಯ್ತು ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುವ ಕಳಕಳಿಯಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಭತ್ತರ ಬಸ್ ಅತ್ಯಂತ ಚೇತೋಹಾರಿ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟೆ. ಬಸ್ ಹತ್ತುವುದು ಅಪರೂಪವಾಯ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ವರುಷಗಳ ನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದವಳಿಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತುವ ತವಕ. ಪುಷ್ಪಕ್ಗಳೇ ಆಹಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಆದ್ರೆ ಬಹಳ ತುಟ್ಟಿ ಕಣ್ರಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ, ಈಗಿನ ವಜ್ರಗಳು ಬಂದು ಬೆರಗು ಹುಟ್ಟಿಸಿವೆ. ಅದೇ ಬಸ್ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೋದಾಗ ಆ ದಿನಗಳ ನಾಸ್ಟಲ್ಜಿಕ್ ಭಾವ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಡಿತು. ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರನ್ನಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿಸೋಣವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿ. ಎಸ್ಎಂಎಸ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೋ, ಎಂಪಿತ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಕೇಳುವುದರಲ್ಲೋ, ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದರಲ್ಲೋ ಮುಳುಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಬಂದಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ಗಳಿಂದಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಚೂರುಪಾರು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಮಯವೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿನ ಬಾಸ್ ಫೋನಿನ ಮೂಲಕ ಮನೆಗೂ ನುಗ್ಗುತ್ತಾನೆ. ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗಿನ ಗೆಟ್ಟುಗೆದರ್ಗಳಲ್ಲೂ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳು ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನ, ಈಗ ದಿನವೂ ಅದೇ ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಪರಿಚಿತರಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಜೆಯವೇಳೆಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತುವ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಜನ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಇಯರ್ಫೋನ್, ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕರೆ ದಣಿದ ದೇಹ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜೊಂಪು ನಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮದೇ ರಗಳೆ ಸಾಕಷ್ಟಿರುವಾಗ ಬೇರೆಯವರ ಗೊಡವೆ ಏಕೆ ಎಂಬ ಭಾವ. ಎಲ್ಲ ಆಧುನಿಕ ಸಲಕರಣೆಗಳ ಟಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳು ತೆಳುವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ.

ಎಮಿಲಿ ಡಿಕಿನ್ಸನ್

ಎಮಿಲಿ ಡಿಕಿನ್ಸನ್‌ (1830-1886), ನನ್ನನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡುವ ಕವಯತ್ರಿಯರಲ್ಲೊಬ್ಬಳು. ೧೯ನೇ ಶತಮಾನದ ಈ ಅಮೆರಿಕನ್‌ ಕವಯತ್ರಿಯ ಕವನಗಳು ಹೆಸರಾದದ್ದು ಆಕೆ ಕವನಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿದ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಸ್ತು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಾಸಗಳಿಂದಾಗಿ. ನೂರಾರು ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ಈಕೆ ೨೧ನೇ ಶತಮಾನದ ಕವಿಗಳಿಗೂ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಸೆಲೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. “Because I Could Not Stop for Death”, “Heart, we will forget him!”, “I'm Nobody! Who are You?”, and “Wild Nights! Wild Nights!”; ಇವು ಆಕೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮಾತ್ರ. ತೀವ್ರ ಸಂವೇದನಾಶೀಲೆಯಾಗಿದ್ದ ಎಮಿಲಿ ತನ್ನ ಅನೇಕ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನು ಗೆಳೆಯನಂತೆ ಮನೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಪರಮಾಪ್ತನಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಪರಿ ಮನಕ್ಕೆ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ನನ್ನನ್ನುಗ ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡಿದ ಮನಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತವಾದ “Because I Could Not Stop for Death”ನ ಅನುವಾದ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಸಾವಿಗಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವವಳಲ್ಲ...

ಸಾವಿಗಾಗಿ ಕಾಯಲು ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲ-
ಹಾಗಾಗಿ ಅವನೇ ನನಗಾಗಿ ನಿಂತ-
ಆ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ನಾವು
ಮತ್ತು ಅಮರತ್ವ.

ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಸಾಗಿತು ಬಂಡಿ- ಆತನಿಗೆ ಆತುರವೆಂಬುದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ
ಮತ್ತು ನಾನು ನನ್ನ ಕೆಲಸ, ಬಿಡುವು
ಬದಿಗೆತ್ತಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ, ಆತನ ಸಭ್ಯತೆಗಾಗಿ.

ಶಾಲೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದೆವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ
ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ-
ಧಾನ್ಯದಿಂದ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಲಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ದಾಟಿ ಬಂದೆವು-
ಕಂದುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಬಂದೆವು-

ಇಲ್ಲ ಆತನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋದ-
ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳು ಉಲುಕುತ್ತಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಛಳಿ-
ನವಿರಾಗಿತ್ತು, ನನ್ನ ಗೌನು-
ನನ್ನ ಮಫ್ಲರ್- ಮುಖಪರದೆ ಮಾತ್ರ-

ಮನೆಯೊಂದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆವೊಂದರೆ ಗಳಿಗೆ
ಭೂಮಿ ತುಸು ಉಬ್ಬಿದಂತಿತ್ತು-
ಛಾವಣಿ ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ನೀಸಿನಂತೆ-

ಅಂದಿನಿಂದ ಶತಮಾನಗಳೇ ಕಳೆದರೂ- ಕೂಡ
ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ ದಿನವೊಂದರಂತೆ
ಅಮರತ್ವದೆಡೆಗೆ ನಡೆದು ಬಂದಂತೆ.